یه کبوتر دنبال یه گنبده
گنبدی اندازه ی خستگی هاش
گنبدی که از گذشته های دور
حسرت اون همنشین بوده باهاش
یه کبوتر با پَرِ غرق به خون
دنبال گنبدی از آرامشه
گنبدی که مثل مادری صبور
تن خسته شو به آغوش بکشه
خسته از سنگِ کمون بچه ها
خسته از سایه ی شاهین رو سرش
می گذره از برهوت تشنگی
با یه عالم خستگی توی پرش
آسمون منُ به گنبد برسون
خسته ام خسته از زخم زبون
آسمون منُ به گنبد برسون
منُ راه بده به باغ کهکشون
من همون کبوترم زخمی و تلخ
دنبال یه گنبدم واسه پناه
دیگه هر منظره ای شکل سراب
دیگه هر راه درستی اشتباه
تو همون گنبد امنی واسه من
که ازم در به دریمو میگیره
روی شونه های امن تو همه
غم ها و غصه ها پایون میگیره
زخمام از غبار تو مرهم میشن
پیش تو تازه میشه بال و پرم
برای به تو رسیدن تا ابد
رو به سمت آرزوهام می پرم
آسمون منُ به گنبد برسون
خسته ام خسته از زخم زبون
آسمون منُ به گنبد برسون
منُ راه بده به باغ کهکشون
